سهگانه شکست در جام ملتها بدون حتی یک گلزده!
سومین دیدار تیم ملی فوتبال زنان ایران در جام ملت های آسیا مقابل فیلیپین با نتیجه شکست دو بر صفر همراه بود.
به گزارش فوتبالدخت تیم ملی فوتبال زنان ایران در حالی به کار خود در جام ملتهای فوتبال زنان ۲۰۲۶ استرالیا پایان داد که عملکردی ناامیدکننده در این رقابتها به ثبت رساند. ملیپوشان ایران در دو دیدار ابتدایی خود مقابل تیمهای قدرتمند کرهجنوبی و استرالیا به میدان رفتند و به ترتیب با نتایج ۳ بر صفر و ۴ بر صفر شکست خوردند. پس از این دو ناکامی، کادر فنی تیم ملی با اشاره به اختلاف سطح فنی میان تیمها، امید خود را به دیدار سوم برابر فیلیپین معطوف کرده بود و معتقد بود که ایران میتواند با کسب نتیجه لازم در این بازی، همچنان شانس صعود به مرحله بعد را به عنوان یکی از بهترین تیمهای سوم حفظ کند.
وعدههای آخرین امید...
با این حال، امیدهای تیم ملی در سومین مسابقه نیز به واقعیت تبدیل نشد و شاگردان مرضیه جعفری در دیدار مقابل فیلیپین با نتیجه ۲ بر صفر شکست خوردند. این نتیجه باعث شد آخرین شانس ایران برای ادامه حضور در مسابقات از بین برود و تیم ملی فوتبال زنان کشورمان بدون کسب امتیاز و حتی بدون به ثمر رساندن یک گل در طول این تورنمنت، با جام ملتهای فوتبال زنان خداحافظی کند؛ پایانی تلخ که نشاندهنده فاصله قابل توجه ایران با رقبای قدرتمند آسیایی در این رقابتها بود.
ترکیب درستی که هیچوقت پیدا نکردیم!
یکی از نکات قابل توجه در بررسی عملکرد تیم ملی فوتبال زنان ایران در این رقابتها، سردرگمی در انتخاب ترکیب و نبود یک ساختار ثابت در سه مسابقه بود. هرچند مقابل تیمهای قدرتمندی مانند استرالیا و کرهجنوبی انتظار میرفت اختلاف سطح فنی به سود حریفان باشد و ایران کار سختی پیش رو داشته باشد، اما حتی در این دو دیدار نیز تیم ملی با یک ترکیب مشخص و ثابت به میدان نرفت و به نظر میرسید کادر فنی هنوز به جمعبندی نهایی درباره یازده بازیکن ایدهآل خود برای حفظ دفاع تیمی در 2 بازی اول نرسید.
این وضعیت در دیدار مقابل فیلیپین هم ادامه پیدا کرد؛ مسابقهای که از ابتدا به عنوان مهمترین فرصت ایران برای کسب نتیجه مطرح میشد. تیم ملی در دقایق ابتدایی این بازی و حدود ۱۰ دقیقه نخست، چهرهای متفاوت از خود نشان داد؛ دقایقی که در مقایسه با مجموع دقایق کل تورنمنت، شاداب تر، متفاوتتر و امیدوارکنندهتر به نظر میرسید. با این حال، این روند خیلی زود تمام شد.
تغییرات متعدد در ترکیب، نبود ثبات تاکتیکی در فاز دفاعی و اشتباهات فردی بازیکنان بار دیگر کار دست ایران داد. همچون گل اول فیلیپین توسط اگسویک، که روی اشتباه و پاس فاطمه امینه برازجانی به ثمر رسید.
در کنار نمایش ضعیف فردی، یکی از نکات قابل توجه در بررسی عملکرد این تیم به مسائل ترکیبی و تصمیمات کادر فنی برمیگردد. در طول سه مسابقه این رقابتها بارها شاهد استفاده بازیکنان سایر پست ها، در خط دفاعی یا پافشاری بی اندازه برای حضور برخی بازیکنان در ترکیب اصلی اولیه بودیم. تا جایی که پیش از پایان نیمه (دقیقه 40!)، کادرفنی مجبور به اصلاح اشتباه خود و تعویض بود. شبیه آنچه در دیدار مقابل استرالیا دیدیم. سوال اینجاست چرا کادرفنی به مدافعینی که همراه خود داشت اعتماد کافی نداشت و اگر تشخیص این ضعف ها تا این حد سریع بود چرا این موضوع در طول دوران آماده سازی و اردوهای پیش از اعزام تشخیص داده نشد؟
برخلاف تیم ملی ما، در فوتبال حرفهای امروز معمولاً تیمها تلاش میکنند در فاز دفاعی کمترین میزان تغییرات را داشته باشند تا هماهنگی و شناخت متقابل مدافعان از یکدیگر به شکل موثر تری در ساختار دفاعی تیم نقش ایفا کند. با این حال در ترکیب تیم ملی ما، بیشترین میزان تغییرات دقیقاً در همین پست دیده شد.
اتفاقا فیلیپین را میشناختیم!
یکی دیگر از نکاتی که پیش از دیدار مقابل فیلیپین مورد انتظار بود، بحث آمادگی تاکتیکی تیم ملی برای مقابله با سبک بازی آن ها بود. پذیرفته بودیم که اختلاف سطح فنی ایران با تیمهایی مانند استرالیا و کرهجنوبی مانع اجرای کامل برنامههای پیچیده تاکتیکی است اما درباره فیلیپین، شرایط متفاوت به نظر میرسید. انتظار میرفت کادر فنی با آنالیز دقیق این تیم، بازیکنان را برای مقابله با نقاط قوت حریف آماده کرده باشد؛ به گفته همه کارشناسان پس از مسابقه، فیلیپین در انتقال سریع توپ از دفاع به حمله بسیار خطرناک عمل میکرد و با ضدحملات سرعتی میتوانست بهسرعت موقعیت گل ایجاد کند. با علم به این موضوع اما، در بسیاری از صحنهها تیم ملی ایران راهکار مشخصی برای مهار این انتقالهای سریع نداشت و تنها واکنش غریزی بازیکنان، متوقف کردن مهاجم صاحب توپ با خطاهای فنی در میانه میدان بود. چنان که در دو صحنه (دقایق 34 و 43) هافبکهای ایران برای جلوگیری از شکلگیری موقعیت خطرناک مجبور به انجام خطای فنی و تصاحب یک کارت زرد شدند. انتظار میرفت تیم ملی مقابل فیلیپین بیش از هر بازی دیگری بتواند از برنامههای تاکتیکی، نظم تیمی و تواناییهای فنی- تاکتیکی خود استفاده کند.
پسرفت ما و پیشرفت حریف، فاصله ای دوبرابر ساخت!
نکته قابل توجه دیگر در ارزیابی عملکرد تیم ملی فوتبال زنان ایران در این رقابتها، مقایسه نتایج با مسابقات قبلی است؛ تا جایی که حتی مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال هم پیش از آغاز این تورنمنت از انتظارش برای مشاهده پیشرفت نسبت به گذشته صحبت کرده بود و برای اولین بار کسی از رضایت نسبی از صرفا حضورمان در رقابت های بین المللی سخن نگفته بود. در دوره قبل جام ملت ها، تیم ملی ایران از سه مسابقه خود موفق به کسب یک امتیاز شده بود، اما این دوره با سه گانه شکست پایان رسید و تیم ملی بدون امتیاز و حتی یک گل زده از مسابقات کنار رفت. نتایج هم نسبت به گذشته ضعیفتر شد. دو سال پیش، در مقدماتی المپیک پاریس، به استرالیای میزبان ۲ بر صفر باخته بودیم و حالا چهار بر صفر، به فیلیپین یک بر صفر باخته بودیم و حالا دو بر صفر...
آماری که نشان میدهد حداقل از نظر نتایج و اعداد، تیم ملی نهتنها از گذشته درسی نگرفته و پیشرفتی نکرده بلکه نوعی عقبگرد عجیب را تجربه کرد. برای قضاوت دقیقتر باید در نظر داشت که فوتبال زنان در بسیاری از کشورهای آسیایی با سرعت زیادی در حال پیشرفت است و تیمهایی مانند همین فیلیپین طی سالهای اخیر رشد قابل توجهی داشتهاند. تیمی که حتی در سالهای گذشته موفق شد برای نخستین بار به جام جهانی برسد و حالا نیز توانست مقابل ایران به پیروزی برسد.
با این حال، حذف تیم ملی فوتبال زنان ایران از این رقابتها را نمیتوان به معنای پایان مسیر پیشرفت فوتبال زنان در کشور دانست. فوتبال دوستان ایرانی بارها در این سال ها با چنین فراز و فرودهایی روبهرو شدهاند و همچنان امید به آینده ای دارند که کیفیت فنی و دنیای واقعیتها، جایگزین سلیقهها، انتقادناپذیریها و پروپاگاندای رسانهای باشد. با وجود این ناکامی، این شکست میتواند به عنوان تجربهای برای دورههای آینده مورد استفاده قرار گیرد. فوتبال زنان در ایران همچنان در مسیر رشد طبیعی قرار دارد اما بدون برنامهریزی دقیقتر و دلسوزانهتر قطعا اوج نمیگیرد بلکه با کوچکترین خطایی هم از مسیر طبیعی پیشرفت خود خارج میشود.
